Kosztorys zaplanuj na podstawie powierzchni ścian, a nie podłogi. Zmierz obwód pomieszczenia, pomnóż przez wysokość, odejmij okna i drzwi. Przyjmij, że jedna warstwa farby to około jednej dziesiątej litra na metr kwadratowy, a potrzebne są co najmniej dwie warstwy. Do tego dolicz grunt, taśmę malarską, folię ochronną, wałki i ewentualnie gładź do napraw. Najdroższa farba nie zawsze wyjdzie najtaniej — jeśli wymaga trzech warstw i drogiego gruntu, przewyższy tańszą alternatywę o podobnym efekcie.
Kiedy akryl, a kiedy ceramika Farba akrylowa jest tańsza od lateksowej i dobrze kryje, ale jej powłoka mniej znosi szorowanie. Sprawdza się w sypialniach, pokojach dziecięcych i na sufitach, gdzie nie ma dużego ruchu ani wilgoci. Akryl szybko schnie i prawie nie pachnie, więc można malować bez wyprowadzki z mieszkania. Uwaga na rozcieńczanie: dodanie zbyt dużej ilości wody osłabia powłokę i utrudnia krycie. Drugi typowy błąd to malowanie akrylem po świeżym zagruntowaniu gruntem olejnym — akryl na takim podłożu słabo się trzyma.
Farba lateksowa, akrylowa i ceramiczna różnią się nie tylko ceną, ale przede wszystkim składem i zachowaniem po wyschnięciu. Zanim cokolwiek kupisz, ustal, w jakim pomieszczeniu malujesz i jakie warunki tam panują. Łazienka, kuchnia i przedpokój wymagają innego rodzaju powłoki niż sypialnia czy salon. Od tego zależy, czy za kilka lat ściana zacznie się łuszczyć, czy przetrwa mycie i szorowanie.
Decyzja o tapetowaniu salonu zaczyna się od pomiaru. Zmierz szerokość i wysokość każdej ściany, odejmij powierzchnię okien, drzwi i kominka. Dodaj 10 procent zapasu na docięcia i ewentualne poprawki przy łączeniach. Bez tego zapasu przy wzorze z dużym raportem zabraknie materiału w najbardziej widocznym miejscu. Ta liczba decyduje później o wszystkim: czy wzór zdąży się powtórzyć, czy wąski pas przy oknie będzie wyglądał jak przypadkowy skrawek.
Farba ceramiczna zawiera mikroskopijne kulki ceramiczne, które tworzą twardą, odporną na zarysowania powierzchnię. Najlepiej wypada w pomieszczeniach intensywnie używanych: przedpokojach, klatkach schodowych, kuchniach, a także tam, gdzie ściany są często dotykane. Jest gęstsza, więc zużycie na metr kwadratowy bywa większe niż w przypadku lateksu. Nie każda ściana ją przyjmie — na starych, kredowych podłożach wymaga solidnego gruntu, inaczej powłoka się złuszczy. Trzeci częsty błąd to nakładanie ceramiki zbyt cienką warstwą; wtedy traci swoje właściwości i wygląda nierówno.
Najczęstszy błąd to kupowanie tapety bez sprawdzenia numeru partii. Dwie rolki z różnych serii mogą różnić się odcieniem o kilka tonów, a na ścianie różnica jest widoczna od progu. Kupuj wszystko za jednym razem, z jednym numerem partii, i zostaw jedną nieotwartą rolkę na zapas. Drugi błąd to klejenie na stary, nierówny tynk bez gruntowania — tapeta odchodzi razem z farbą pod spodem. Trzeci: układanie wzoru od losowego miejsca zamiast od środka ściany lub od narożnika. Punkt startowy wyznacza się pionem, inaczej motyw ucieka w bok i przy oknie wychodzi ucięty w połowie.
Zrób prosty test. Ubierz się rano w to, co normalnie byś włożył, i przez cały dzień zwracaj uwagę na dwie rzeczy: czy poprawiasz ubranie co kilka minut i czy czujesz się swobodnie w rozmowie z ludźmi. Jeśli ciągle naciągasz koszulkę, poprawiasz pasek albo wciągasz brzuch, to znak, że coś jest nie tak z rozmiarem lub krojem. Jeśli natomiast łapiesz się na tym, że zapominasz, co masz na sobie, i po prostu działasz — to dobry kierunek. Styl objawia się wtedy, gdy przestajesz o nim myśleć.
Wzór kontra proporcje ściany Duży, rzucający się w oczy motyw na całej ścianie działa jak zbliżenie — pomniejsza pomieszczenie i przytłacza, jeśli salon ma niski sufit. Mały, gęsty drobiazg z kolei zlewa się w jednolitą plamę z odległości dwóch metrów, więc traci sens na dużej płaszczyźnie. Bezpieczniej jest wybrać wzór średniej skali i ograniczyć go do jednej ściany, najlepiej tej bez okien, za kanapą. Pozostałe ściany zostawić gładkie w kolorze wyciągniętym z tła tapety. To najprostszy sposób, żeby wzór wybrzmiał, a nie krzyczał.
Farba lateksowa to wodna dyspersja żywic syntetycznych, która tworzy elastyczną, zmywalną powłokę. Sprawdza się w kuchniach, łazienkach, na korytarzach i wszędzie, gdzie ściany są narażone na wilgoć oraz zabrudzenia. Nakłada się ją wałkiem lub pędzlem, dobrze kryje już po dwóch warstwach. Uwaga na podłoże: lateks słabo wiąże się z gładzią gipsową, jeśli ta nie została zagruntowana. Świeży tynk musi dojrzeć, inaczej farba odparzy się płatami. Typowy błąd to malowanie lateksem bezpośrednio na starą farbę wapienną — nowa powłoka zacznie się łuszczyć razem z nią.
Na koniec zaplanuj łączenia. Tapeta z raportem wymaga dopasowania wzoru przy każdej krawędzi, więc odpad jest większy niż przy jednolitym kolorze — nawet jedna trzecia rolki. Przy drzwiach i oknach nie kończ wzoru w połowie motywu, tylko w miejscu naturalnego przerwania. Jeśli po nałożeniu pojawią się pęcherze, nie przekłuwaj ich igłą od razu; większość wciągnie się po wyschnięciu kleju. Efekt w salonie zależy mniej od tego, jak droga jest tapeta, a bardziej od tego, czy wzór, kolor i materiał zostały dopasowane do konkretnej ściany i konkretnego światła w tym pomieszczeniu.