Drugi warunek dotyczy geometrii. Pręty w zakładzie muszą leżeć obok siebie, nie jeden na drugim w kilku warstwach, bo wtedy beton nie otuli ich równomiernie. Odstępy między łączonymi prętami muszą pozwolić na swobodne przejście kruszywa i zagęszczenie mieszanki. Przy ciasnym ułożeniu warto rozdzielić zakłady na dwie warstwy z odstępem, a nie upychać je w jednej linii.
Podstawą jest obróbka dolna, czyli ta od strony spływu wody. Blachę wygnij w literę Z: dolna półka wchodzi pod dachówki, środkowa leży na murze, górna zachodzi na ścianę komina. Krawędź górną wpuść w wyciętą rowek lub zabezpiecz listwą. Ważne: dolna półka musi wystawać poza lico dachówki na tyle, by woda kapała na dachówkę, a nie na jej krawędź. Przy dachówce karpiówce odległość ta jest mniejsza niż przy dachówce zakładkowej, bo karpiówka ma niski profil.
Zaprawa mieszana to spoiwo łączące cement z wapnem. Wapno nadaje jej plastyczność i zdolność do pracy na nierównych podłożach, cement odpowiada za wytrzymałość. Proporcje ustala się w zależności od przeznaczenia: mur nośny, ściana działowa, tynk zewnętrzny czy wewnętrzny. Typowy stosunek objętościowy cementu do wapna wynosi od 1:1 do 1:3. Do murowania cegły pełnej często stosuje się 1:2, do pustaków ceramicznych 1:1, a do tynków zewnętrznych 1:3. Kruszywo, czyli piasek, dodaje się w ilości 4–6 części na jedną część spoiwa łącznego.
Strop gęstożebrowy montuje się z gotowych elementów: belek nośnych i pustaków wypełniających. Najczęstszy błąd nie dotyczy jednak samego układania, ale podparcia montażowego. Bez solidnych podpór tymczasowych belki ugną się pod ciężarem betonu, a strop straci nośność jeszcze przed związaniem mieszanki.
Ile wody i jak ją dozować Woda to najczęstsze źródło błędów. Powinna stanowić około 20–25% masy suchej mieszanki. Praktyczna zasada: na jedno wiadro cementu z wapnem w stosunku 1:2 dodaje się od 1,5 do 2 wiader wody, ale nigdy na raz. Wodę dolewa się stopniowo, mieszając, aż zaprawa zacznie się kleić do kielni i nie spływać. Zbyt rzadka mieszanka osłabia wiązanie i powoduje skurcz. Zbyt gęsta nie wypełni spoin i trudno ją rozprowadzić. Sprawdzenie: nabierz zaprawę na kielnię, odwróć ją. Dobra konsystencja utrzyma się na narzędziu przez kilka sekund, po czym powoli spłynie.
Ściąganie szalunku bez wiercenia w pustaku Zamiast kotwić deskę do pustaka, użyj prętów gwintowanych przełożonych przez istniejące komory pustaka. W dolnej warstwie muru znajdź pionowe otwory i przepchnij przez nie pręt, a następnie złap go od dołu klamrą lub nakrętką z podkładką. Górny koniec pręta przechodzi przez deskę i jest dokręcany nakrętką motylkową. W ten sposób dociskasz deskę do ściany, nie robiąc ani jednego nowego otworu. Ważne, żeby pręty rozmieścić co 60–80 cm i zawsze w miejscach, gdzie pustak ma ściankę, a nie pustą komorę.
Deskowanie wieńca na ścianie z pustaków to typowa sytuacja na budowie, gdy beton trzeba wylać wyżej niż sięga mur, a wiercenie w pustaku kończy się rozsypaniem ściany albo zbyt słabym kotwieniem. Rozwiązanie jest inne: nie mocujesz deskowania do pustaka, tylko opierasz je na istniejącym murze i ściągasz przez otwory, które już są w pustaku. Dzięki temu nie kruszysz ceramiki i nie tracisz nośności ściany.
Najczęstszy błąd to dokręcanie prętów zbyt mocno. Pustak ceramiczny pęka pod naciskiem, a wtedy cały szalunek traci podparcie. Dokręcaj do wyraźnego oporu, nie na siłę. Drugi błąd to brak podparcia w środku rozpiętości — deska ugina się pod betonem i wieniec wychodzi z falą. Trzeci błąd to pozostawienie prętów w betonie bez osłony; jeśli nie są ocynkowane, z czasem zaczną rdzewieć i osłabią konstrukcję. Pręty wyjmij po związaniu betonu, gdy tylko szalunek przestanie być potrzebny.
Drugi sposób to oparcie deskowania na wspornikach wbitych w spoinę wspólną. Wystarczy wbić płaskownik lub kawałek zbrojenia w zaprawę między pustakami i oprzeć na nim poprzeczną łatę. Ten wariant sprawdza się, gdy pustaki są tak kruche, że nawet istniejące otwory się kruszą. Pamiętaj, że spoina musi być już związana — świeża zaprawa nie utrzyma ciężaru deskowania i betonu.
Proporcje zawsze odnoszą się do objętości, nie do wagi. Wiadro cementu waży około 15 kg, wiadro piasku nawet 20 kg, więc ważenie bez znajomości gęstości prowadzi do błędów. Do prac nośnych nie stosuj zaprawy wapiennej bez cementu. Do tynków zewnętrznych nie używaj proporcji 1:1, bo pęknie. Do murowania elementów silikatowych wybierz zaprawę cementowo-wapienną 1:1:6. Im więcej wapna, tym większa plastyczność, ale niższa wytrzymałość. Zaprawa mieszana wymaga też pielęgnacji: przez pierwsze dni nie może wyschnąć zbyt szybko, zwłaszcza w słońcu i wietrze.
Przed betonowaniem sprawdź pion szalunku i szczelność przy ścianie. Beton o konsystencji gęstej nie wyleje się przez szczeliny, ale rzadki potrafi przeciec nawet przez drobne szpary. Uszczelnij je zaprawą lub pianką niskoprężną. Pamiętaj też, że wieniec to element konstrukcyjny — zbrojenie musi być ciągłe i prawidłowo otulone. Deskowanie bez wiercenia w pustaku jest możliwe, ale wymaga cierpliwości i sprawdzenia każdego punktu podparcia przed wylaniem betonu.