Licz od rzeczywistej powierzchni, nie od wymiarów z projektu Zmierz każdą ścianę i podłogę osobno, dodaj naddatki na wnęki, nisze i grzejniki, a dopiero potem przelicz na liczbę opakowań. Producent podaje na opakowaniu pokrycie, ale w praktyce to wartość orientacyjna — deski bywają o milimetr szersze lub węższe, a płytki tego samego wzoru z różnych partii mogą różnić się odcieniem. Dlatego zawsze zamawiaj wszystkie opakowania z jednej partii produkcyjnej i wpisz numer partii na fakturze. Jeśli zabraknie kilku sztuk, dokupienie może oznaczać inną partię i widoczną różnicę kolor
Metoda foliowa pokazuje, że coś jest nie tak, ale nie mówi, jak bardzo. Do decyzji potrzebujesz wartości. Najbardziej wiarygodny wynik daje pomiar metodą karbidową albo miernikiem elektronicznym z odpowiednim zakresem. W pierwszym przypadku pobiera się próbkę betonu z kilku miejsc — nie tylko ze środka pomieszczenia, ale też z narożników i przy ścianach, gdzie beton schnie najdłużej. W drugim mierzy się opór elektryczny podłoża, pamiętając, że wynik zależy od temperatury i wilgotności powietrza w pomieszczeniu. Jeden pomiar to za mało: zrób co najmniej trzy w różnych punktach i porównaj wyniki.
Odpowiedź zależy od dwóch rzeczy: typu szpachli i chłonności podłoża. Szpachla gruntująca zawiera spoiwo i dodatki poprawiające przyczepność, ale nie tworzy zamkniętej powłoki. Jeśli nałożysz ją na beton, stary tynk lub płytę gipsowo-kartonową, podłoże nadal będzie ciągnęło wilgoć z farby. W praktyce oznacza to, że pierwsza warstwa farby wsiąknie nierówno, a miejsca przeszpachlowane i nieprzeszpachlowane będą się od siebie różnić odcieniem. Dlatego po szpachli gruntującej prawie zawsze potrzebny jest osobny grunt — najlepiej ten sam, który stosujesz pod dany typ farby.
Gruntowa szpachla to produkt, który w nazwie ma dwie funkcje: wyrównanie podłoża i przygotowanie go pod dalsze warstwy. Problem pojawia się w momencie, gdy traktuje się ją jak zwykłą szpachlę wykończeniową i kładzie bezpośrednio pod pierwszą warstwę farby. Wtedy najczęściej wychodzą przebarwienia, słabe krycie i odspojenia. Kluczowe pytanie brzmi: czy po takiej szpachli trzeba jeszcze gruntować, czy można od razu malować.
Przygotowanie podłoża to najważniejszy etap, który większość osób pomija. Odciągnij listwę delikatnie na tyle, by odsłonić szczelinę, ale nie wyłam jej z sąsiednich mocowań. Usuń z obu powierzchni stary klej, pył i luźne fragmenty tynku. Jeśli podłoże jest kruche, zagruntuj je i poczekaj do wyschnięcia. Wilgotne lub zapylone miejsce nie utrzyma żadnego kleju, nawet najlepszego. Do oczyszczenia użyj szpachelki i szczotki, a nie mokrej gąbki, która rozmoczy krawędź.
Podłoże musi być równe na całej długości. Korytarz to często najbardziej wydeptany fragment mieszkania, więc nawet niewielkie nierówności pod panelami dają się słyszeć jako klawiszowanie. Połóż podkład o grubości dopasowanej do systemu łączenia, a przy ścianach zostaw szczelinę dylatacyjną równą grubości panelu plus dwa milimetry. W wąskim przejściu szczelina zniknie pod listwą, ale musi tam być.
Po przyklejeniu pierwszego pasa rozgładź go od środka na zewnątrz. Używaj do tego wałka lub miękkiej szpatułki, nie dłoni – ręką wciśniesz powietrze w narożniki i zrobisz trwałe zmarszczki. Kolejny pas nakładaj na styk, dociskając krawędzie do siebie, ale bez ich zakładania. Na łączeniu nie może zostać ani milimetr kleju, bo po wyschnięciu wyjdzie jako ciemna linia. Jeśli klej wypłynął, zbierz go wilgotną gąbką, zanim zdąży zaschnąć.
Jak sprawdzić, czy podłoże jest gotowe na pierwszą warstwę farby Zanim w ogóle sięgniesz po wałek, wykonaj prosty test. Zwilż niewielki fragment wyschniętej szpachli mokrą gąbką i sprawdź, czy powierzchnia ciemnieje równomiernie i szybko wraca do jasnego koloru. Jeśli woda wsiąka błyskawicznie i zostawia ciemną plamę, podłoże jest chłonne i wymaga gruntowania. Drugi test to przetarcie dłonią — jeśli po przejechaniu palcami zostaje pył, szpachla nie jest związana wystarczająco i pierwsza warstwa farby może się na niej nie utrzymać. W takiej sytuacji trzeba najpierw usunąć pył, a dopiero potem gruntować.
Podsumowując: szpachla gruntująca nie zwalnia z gruntowania przed pierwszą warstwą farby. Traktuj ją jako warstwę wyrównującą, a nie jako zamiennik gruntu. Jeśli podłoże jest chłonne, spękane lub pyli, grunt jest obowiązkowy. Jeśli szpachla jest dobrze związana, a podłoże mało chłonne, można rozważyć malowanie bez dodatkowego gruntu, ale tylko po wcześniejszym teście. W malowaniu najdroższy jest pośpiech, nie materiał.
Kolejna pułapka to mieszanie systemów. Szpachla gruntująca jednego typu nałożona na grunt innego typu może się ważyć. Jeśli nie masz pewności, jak reagują ze sobą produkty, wykonaj próbę na małym fragmencie ściany — nanieś szpachlę, po wyschnięciu grunt, a po kolejnych kilku godzinach pierwszą warstwę farby. Dopiero gdy wszystko się trzyma i równo kryje, powtarzaj to na całej powierzchni.