Krąży mit, że system poziomujący zastępuje krzyżyki. Nie zastępuje. Krzyżyk trzyma szerokość fugi, system poziomujący trzyma płaszczyznę. Trzeba używać obu narzędzi jednocześnie, a rozstaw mocowań dopasować do formatu: im większa płyta, tym więcej punktów podparcia na krawędziach. Na płycie dwumetrowej jedno mocowanie na środku krótszego boku to za mało, żeby utrzymać linię.
Stelaż mocuje się do podłogi i sufitu za pomocą profili przyściennych (U). Do pionowych (C) wsuwa się je i łączy wkrętami. Ważne: między profilem a podłożem stosuj taśmę akustyczną, która zmniejsza przenoszenie dźwięków. Jeśli ściana jest wysoka, dodaj poziome usztywnienia (tzw. poprzeczki) co 1,2–1,5 m. Zapomnienie o tym powoduje, że ściana drga i trzeszczy.
Najczęstsze błędy to oklejanie szyb taśmą bezpośrednio na szybie, zostawianie folii na dłużej niż kilka tygodni oraz zabezpieczanie tylko szyby przy całkowicie odsłoniętej ramie. Pył i tak wnika w zawiasy, prowadnice i uszczelki. Zawiasy okienne i zawiasy drzwiowe owiń dodatkowo folią lub taśmą, podobnie klamki i zamki. Klamki zdejmij, jeśli to możliwe — wtedy nic nie będzie przeszkadzać w oklejaniu. Pamiętaj też o progach i dolnych krawędziach drzwi, które są najbardziej narażone na uderzenia przy noszeniu materiałów.
Typowe błędy to pominięcie taśm w narożnikach, nakładanie folii na mokry grunt, brak wzmocnienia wokół odpływu i zbyt krótkie przerwy między warstwami. Częstym problemem jest też zbyt wąskie wywinięcie folii na ścianę — powinno sięgać co najmniej 20 cm ponad strefę natrysku, a przy brodziku jeszcze wyżej. Pamiętaj, że folia w płynie nie zastąpi właściwego spadku w podłodze. Woda musi spływać do odpływu grawitacyjnie, a nie stać na membranie.
Przed zdjęciem ochrony odkurz ją lub zmiotnij, żeby przy zdejmowaniu nie strząsnąć pyłu na czyste już powierzchnie. Taśmę usuwaj powoli, pod kątem, najlepiej gdy jest jeszcze elastyczna. Jeśli klej został, usuń go ciepłą wodą z delikatnym mydłem, a nie rozpuszczalnikiem, który może zmatowić plastik lub lakier. Ochrona ma sens tylko wtedy, gdy jest dopasowana do rodzaju prac i zdjęta we właściwym momencie — ani za wcześnie, ani po tygodniach od zakończenia remontu.
Zacznij od dokładnego oczyszczenia i odkurzenia powierzchni. Taśma klejąca nie trzyma się kurzu ani okruchów, a odklejona w połowie pracy ochrona jest gorsza niż żadna. Ramy okienne i drzwiowe oklejaj taśmą malarską o niskiej przyczepności, przeznaczoną do powierzchni delikatnych. Nie używaj taśm pakowych ani mocnych taśm montażowych — po kilku dniach zostawiają klej, który trudno usunąć bez uszkodzenia lakieru lub PVC. Taśmę nakładaj pasami nachodzącymi na siebie, dociskaj krawędzie, ale nie naciągaj jej zbyt mocno, bo pod wpływem ciepła zacznie się marszczyć i odchodzić.
Folia, pianka czy płyta — co wybrać do konkretnych prac Folia malarska sprawdza się przy malowaniu, gładziowaniu i szlifowaniu. Rozłóż ją tak, aby zakrywała całą szybę i zachodziła na ramę, a nadmiar przymocuj taśmą do ściany lub podłogi. Uważaj na słońce — folia nagrzana w oknie staje się krucha i przy zdejmowaniu potrafi się rozerwać, zostawiając resztki. Pianka niskoprężna lepiej chroni przed uderzeniami, ale trzeba ją docinać i dopasować, a jej krawędzie zabezpieczyć taśmą, żeby nie wchodziła pod uszczelki. Do skuwania płytek i tynków na drzwiach wejściowych sprawdzi się płyta pilśniowa albo twarda tektura, przykręcona lub przyklejona na obwodzie. Nie zaklejaj otworów wentylacyjnych i szczelin dylatacyjnych — stolarka musi oddychać, inaczej pod folią zbiera się wilgoć.
Zerwanie starej płytki to dopiero początek roboty. Pytanie, które pojawia się zaraz potem, brzmi: czy nową warstwę kleju można kłaść od razu na odsłonięte podłoże, czy trzeba je zagruntować. Odpowiedź brzmi: w większości przypadków tak, ale nie zawsze i nie byle czym. Gruntowanie nie jest zabiegiem kosmetycznym ani „dla świętego spokoju". Ma dwa zadania: związać luźne ziarna i wyrównać chłonność podłoża, żeby klej nie oddawał wody w podłoże szybciej, niż jest w stanie związać.
Przed nakładaniem bejcy lub lakieru odtłuść powierzchnię i sprawdź ją pod światło lampy ustawionej pod ostrym kątem. Wszystkie przetarcia, przebicia okleiny i ślady po grubszym papierze uwidocznią się właśnie wtedy. Jeśli znajdziesz takie miejsce, nie próbuj go szlifować głębiej — zatrzymaj się i napraw je szpachlą do drewna w kolorze zbliżonym do podłoża. Dopiero po wyschnięciu i wyrównaniu delikatnym papierem 320 można iść dalej.
Ochrona stolarki to jedna z tych czynności, które łatwo zlekceważyć, dopóki na szybie nie pojawi się rysa albo w rowkach ramy nie osiądzie pył gipsowy. Najpierw zdecyduj, przed czym chcesz zabezpieczyć okna i drzwi: przed zabrudzeniem, zarysowaniem, wilgocią czy uszkodzeniem mechanicznym. Od tego zależy wybór materiału. Do krótkich prac wykończeniowych wystarczy folia malarska, do skuwania tynków i ciężkich prac lepiej sprawdzi się pianka lub twarda płyta. Jeden materiał na wszystko zwykle zawodzi, więc mieszaj rozwiązania zależnie od etapu remontu.