Kaseta mocowana jest na dwa sposoby: bezpośrednio do ściany lub do sufitu, jeśli ściana jest zbyt cienka. W blokach lepsze jest mocowanie do ściany nośnej — sufity często są z pustaków lub płyt gipsowych, które nie utrzymają obciążenia mokrego prania. Jeśli musisz wiercić w suficie, użyj kołków motylkowych i sprawdź, czy nad płytą jest pustka. Po zamocowaniu kasety rozciągnij linki do przeciwległej ściany, zaczep o uchwyty i napnij. Napinanie rób stopniowo, po kilka centymetrów, aż linki będą proste, ale nie sztywne jak struna.
Materiał obicia ma znaczenie drugorzędne, dopóki siedzisz w nim krótko. Siatka lepiej wentyluje i nie wymaga wymiany tak szybko jak pianka, ale tania siatka z czasem się rozciąga i traci opór. Pianka wysokiej gęstości utrzymuje kształt dłużej, choć latem bywa ciepła. Nie kupuj fotela, który ugina się pod ciężarem już przy pierwszym posadzeniu — to znak, że po roku siedzisko będzie twarde w jednym miejscu, a miękkie w innym.
Wybierając urządzenie, kieruj się przede wszystkim szerokością rozstawu linek i ich liczbą. Standardowe konstrukcje mają od 5 do 7 linek o długości 1,2–1,8 m. Linki powinny być z tworzywa lub stali nierdzewnej — zwykła stal po kilku miesiącach w wilgotnym powietrzu zaczyna rdzewieć i brudzić pranie. Ważny jest mechanizm napinania: sprężynowy bywa awaryjny, ślimakowy lub zapadkowy trzyma naciąg dłużej. Sprawdź też nośność podaną przez producenta. W bloku nie montuj suszarki do płyty gipsowo-kartonowej bez wzmocnienia — sucha bielizna plus woda waży sporo, a wyrwany kołek to typowy błąd kończący się uszkodzeniem sufitu.
Suszarka linkowa montowana pod sufitem to jedno z niewielu rozwiązań, które w blokowej łazience nie zabiera miejsca na podłodze ani na ścianie. Zanim cokolwiek kupisz, zmierz odległość od podłogi do sufitu oraz szerokość pomieszczenia. W typowym bloku z lat 70. i 80. łazienka ma od 1,4 do 2,2 m szerokości, a wysokość od 2,4 do 2,6 m. Linki rozciąga się między dwiema przeciwległymi ścianami, więc szerokość pomieszczenia decyduje o rozstawie mocowań, a nie o długości samej suszarki. Zmierz też, gdzie biegną przewody elektryczne i rury — w blokach często prowadzą one tuż pod tynkiem, co utrudnia wiercenie.
Nie każdy zniszczony parkiet wymaga cyklinowania. Jeśli deszczułki nie są wypaczone, nie skrzypią i nie mają głębokich wgnieceń sięgających poniżej warstwy lakieru, wystarczy matowienie i nowe wykończenie. Cyklinowanie usuwa grubą warstwę drewna i jest nieodwracalne — dlatego najpierw oceń stan podłogi. Przetrzyj fragment szmatką z rozpuszczalnikiem. Jeśli stary lakier mięknie i schodzi, a drewno pod nim jest jasne i równe, renowacja bez cyklinowania ma sens. Gdy lakier odpryskuje płatami razem z włóknami drewna, odpuść — potrzebna będzie maszyna.
Najczęstsze błędy to montaż na zbyt dużym rozstawie — linki wtedy zwisają i pranie się zsuwa — oraz zbyt nisko poprowadzone linki, które przeszkadzają w korzystaniu z umywalki. Nie montuj suszarki bezpośrednio nad pralką ani nad wanną, jeśli w łazience nie ma sprawnej wentylacji: wilgoć z prania osiądzie na urządzeniach elektrycznych. Po zamontowaniu sprawdź, czy linki po zwolnieniu chowają się równo i czy kaseta nie jest przeciążona. Przepisowo pranie na jednej lince powinno mieć maksymalnie 3–4 kg, choć producenci podają różne wartości — trzymaj się z zapasem, bo przeciążona linka strzeli i zostawi ślad na ścianie.
Budowa i wyposażenie skrzyni Korpus zrób z płyty ognioodpornej albo blachy stalowej. Drewno, nawet impregnowane, nie zatrzyma ognia z ogniw litowo-jonowych. Wnętrze wyłóż płytą gipsowo-kartonową ognioodporną lub wełną mineralną o wysokiej gęstości. Drzwi muszą mieć uszczelkę pęczniejącą pod wpływem temperatury — taka taśma rozszerza się i dusi ogień, odcinając dopływ tlenu. Zamek nie może być zwykły zatrzask; użyj solidnego zamknięcia, które nie wyskoczy pod wpływem ciśnienia.
Powierzchnia przeszklenia to pierwszy parametr. Otwór o wysokości 40–60 cm i szerokości 80–120 cm daje wyraźną różnicę w odbiorze ciemnego przedpokoju. Górna krawędź powinna sięgać mniej więcej poziomu oczu, czyli około 180–200 cm od podłogi — okno umieszczone wyżej doświetla sufit, ale nie oświetla podłogi, a to właśnie dolna część pomieszczenia najbardziej potrzebuje światła. Drugi parametr to rodzaj szkła. Szyba przezroczysta przenosi światło najlepiej, matowa lub piaskowana rozprasza je i zwiększa prywatność, ale kosztem jasności o kilkanaście procent. Jeśli po jednej stronie jest łazienka lub sypialnia, warto rozważyć szkło mleczne albo żaluzję międzyszybową, którą ustawia się raz i zapomina.
Wybierając model, zwróć uwagę na trzy rzeczy: długość linek, sposób ich napinania oraz mechanizm chowania. Linki powinny mieć zapas co najmniej 20 cm większy niż szerokość łazienki, bo po naciągnięciu trzeba je jeszcze zablokować w mechanizmie. Najprostsze konstrukcje to dwie linki rozpięte między uchwytami — tanie, ale po zdjęciu prania zostają na widoku. Modele chowane mają sprężynowy zwijacz w obudowie; po użyciu linki wracają do środka i pod sufitem zostaje tylko niewielka kaseta. Trzeci typ to szyny z zaczepami — sztywniejsze, ale trudniejsze do ukrycia i wymagające idealnie równej ściany.